Ang Tunay Na Pagpapala Ng Pasko

Ang isa sa mga tunay na pagpapala ng Pasko ay ang PAG-ALAALA NG DIYOS SA KANYANG BAYAN. Hindi dahil sa nalimutan ng Diyos ang bayang Israel, kundi sa punto de vista ng mga Judio, sila ay nalimutan na ng Diyos at ang kapanganakan ni Cristo ay ang pag-aalaala ng Diyos sa kanila.

Sa napakatagal na panahon, humigit-kumulang sa 400 taon, ang Diyos ay hindi nangungusap sa bansang Israel kahit na sa anong paraan. Sinasabi sa Hebreo 1:1 na “Noong una, nangusap ang Diyos sa ating mga ninuno sa iba’t ibang panahon at sa iba’t ibang paraan sa pamamagitan ng mga propeta.” Subalit pagatapos ni propeta Malakias, ang Diyos ay tila ba nanahimik sa loob ng 400 taon. Kaya’t sa isip ng mga Judio, sila ay nalimutan na ng Diyos. Ngunit ang Diyos ay tapat sa kanyang tipan sa kanila kaya’t sila’y kanyang inalala at kanyang tinupad ang kanyang pangako na kanyang isusugo ang Mesias.

Hindi ba’t totoong nagdudulot ng kasayahan at kagalakan kapag mayroong nakakaalala sa atin. Halimbawa, sa loob ng 10 taon hindi ka nakakarinig sa isang kaibigan at biglang-bigla sa iyong kaarawan ay naalala ka niya? Hindi ba’t ito’y nagdudulot ng galak?

Ang isa sa mga tunay na pagpapala ng Pasko ay hindi ang mga regalo o aginaldo na ating natanggap o matatanggap. Ang isa sa mga tunay na pagpapala ng Pasko ay ang PAG-ALAALA NG DIYOS SA ATIN na hanguin tayo mula sa kasalanan. Kaya naman ang pag-alaala ng Diyos sa atin ay isang tunay na pagpapala sapagkat sa pamamagitan nito dumating ang tulong mula sa langit.

Ngayong Pasko, huwag nating kalimutan ang mga taong nangangailangan ng tulong. Alalahanin natin, sa anumang paraan, ang mga kababayan nating nangangailangan lalo na ang napinsala ng Bagyong Sendong. Iabot natin ang ating mga kamay sa kanila sapagkat ganito ang ginawa ng Diyos noong unang Pasko – kanya tayong inalaala at iniabot ang kanyang kamay sa atin.

Ang isa pang tunay na pagpapala ng Pasko ay ang KALIGTASANG MULA SA DIYOS PARA SA LAHAT NG TAO. Hindi pa ninyo nararanasan ang tunay na Pasko kung kayo ay hindi pa nakaranas ng kaligtasang idinulot ng Pasko. Maaaring naranasan nyo ang mga tinatawag na excitement ng kapaskuhan tulad ng mga party, shopping, bagong damit, at iba pang mga panandaliang kasayahan. Ngunit ang isa sa mga tunay na pagpapala ng Pasko ay ang kapatawaran ng ating kasalanan at kaligtasan ng ating kaluluwa.

Ang kaligtasan ng sangkatauhan ang nais ng Diyos para sa kapanganakan ng Mesias. Hindi isinugo ng Diyos Ama ang kanyang Anak upang aliwin ang mga tao o hatulan ang mga tao. Kanyang isinugo ang kanyang Anak upang iligtas ang sangkatauhan mula sa kasalanan at sa kaparusahan nito. Ito ang dakilang pagpapala ng Pasko.

Ngayon, hindi ba’t marapat lamang na ating ibahagi ang pagpapalang ito sa ibang tao? Hindi ba’t dapat lamang na ang kaligtasan ay maranasan din ng ibang tao? Subalit paano nila mararanasan ang kaligtasang ito? Walang iba kundi sa pamamagitan natin at iyan ay hindi lamang sa pagbabahagi o pangangaral natin ng ebanghelyo, kundi sa pamamagitan din ng paggawa ng mabuti at pagtulong sa ating kapwa.

Minsan ang mga pangangaral natin ay hindi nagiging epektibo sa ibang tao sapagkat mas nais nila ang personal at makatotohanang pagpapakita natin ng puso ni Cristo. Ngayong Pasko o kaya ay sa Bagong Taon, ating ipadama ang puso ni Cristo sa ibang tao. Ang personal na pagpapadama natin ng puso ni Cristo sa ibang tao ay kailangan nating isagawa upang maging personal ang ating paglingap sa kanila.

Ang isa pang tunay pagpapala ng Pasko ay ang PRESENSYA NG DIYOS SA KANYANG MGA ANAK. Sa Mateo 1:23 ay mababasa natin ang ganito: “Tingnan ninyo; ‘Maglilihi ang isang birhen at magsisilang ng isang sanggol na lalaki, at tatawagin itong Emmanuel.’ ” (Ang kahulugan nito’y “Kasama natin ang Diyos”.)

Noong panahon ng Lumang Tipan, ang Diyos ay hindi nananahan sa lupa na kasama ng tao. Sa halip, mayroong itinakda na lugar ang Diyos upang siya ay makatagpo, hindi ng lahat ng tao, kundi ng mga punong saserdote lamang. Pili lamang ang mga taong pinagpapakitaan at kinakausap ng Diyos. At kung siya’y mayroong sasabihin sa bayan ng Israel, ito ay sa pamamagitan ng mga propeta.

Ngunit nang magkatawang tao ang Diyos sa pamamagitan ni Cristo, siya ay nanahan sa piling ng sangkatauhan. At nang si Cristo ay umakyat na muli sa langit, kanyang isinugo ang Espiritu Santo upang maging “paracletos” na isinalin bilang “Mang-aaliw” ngunit ang orihinal na kahulugan ay “tinawag upang maging kasama.” At simula noon, ang presensya ng Diyos ay nananahan na sa sangkatauhan sa pamamagitan ng Espiritu Santo.

Ang pangako na “Immanuel” ay hindi lamang limitado noong si Cristo ay nasa lupa kundi ito ay pinalawak pa mismo ng Panginoong Jesu-Cristo nang kanyang isugo ang Espiritu Santo na siyang kasa-kasama natin ngayon. Kung wala ang Pasko, walang pagpapala ng presensya ng Diyos sa atin ngayon. Mayroon pa bang hihigit na kagalakan sa kagalakang dulot ng presensya ng Diyos sa ating buhay. Sabi nga ng isang Awit: “In your presence there is fullness of joy.” Masaya ba ang Pasko ninyo? Hanggang kalian ang kasayahang ito? Ang kasayahang dulot ng presensya ng Diyos ay walang hanggan. Kaya ang IMMANUEL o ang PAGSAMA NG DIYOS SA ATIN ang ating higit na pagsumakitan.

Iwasan nawa natin ang pagdiriwang ng Pasko na hindi nakasentro sa Panginoong Jesu-Cristo at sa kanyang layunin ng pagparito sa daigdig bilang isang sanggol. Sa halip, maging totoo nawa ang diwa ng Pasko sa ating buhay hindi lamang ngayon kundi sa mga Pasko pang darating.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s