Pagkatapos Ng Pasko, Ano?

Tapos na ang kaabalahan sa maraming bagay – shopping, mga party, etc. Tapos na rin ang mga “Christmas” party na may kasamang gawain na wala namang kaugnayan sa kapanganakan ng Panginoong Jesu-Cristo. Slow down na rin ang mga mapagsamantalang negosyante at maging ang mga madurukot at mga hold-up-er.

Para naman sa iba, totoong naging malungkot ang pasko dahil sa mga sakuna at krimen na naganap sa kanila o sa kanilang mga mahal sa buhay. Ganun din naman, ang ilan sa mga nagsimbang gabi ay hindi na uli babalik sa simbahan hanggang sa sumapit na muli ang susunod na simbang gabi. Still, for others, ito yung simula ng samaan ng loob dahil hindi nabigyan o simula ng inggitan dahil mas maganda yung natanggap ng kapitbahay.

Ngunit para sa ating mga Cristiano, pagkatapos ng Pasko, ano? Gagaya ba tayo sa mga taong babalik muli sa normal na pamumuhay? Gagaya ba tayo sa ilang tao na mawawala na sa kanilang isipan ang patungkol sa Diyos? Pagkatapos ng Pasko, ano?

Tayong mga Cristiano ay mayroong isang bagay na hindi dapat malimutan, isang bagay na kaugnay sa Pasko, sa halip ay dapat na paunlarin sa ating buhay, ito ay ang katotohanan na “God is with us” o ang Diyos ay kasama  natin. Napakagandang isipin na ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat ay kasama natin. Bagamat ang talagang kahulugan ng katagang “God is with us” ay ang pananahan ng Diyos sa lupa kasama ng sangkatauhan o yung kanyang pagiging tao at pakikisalamuha sa tao, ito rin ay maaaring mangahulugan na kasama natin ang Diyos sa personal na paraan.

Ang pagsama ng Diyos sa atin ay hindi nangangahulugan na hindi tayo daranas ng pagdurusa. Ang Panginoong Jesu-Cristo mismo, sa kabila na kasakasama niya ang Ama sa buong buhay niya ay dumanas pa rin ng pagdurusa. Ang mga apostol at ang mga unang Cristiano ay dumanas din ng pagdurusa ngunit hindi ito nangangahulugan  na hindi nila kasama ang Diyos. Ang pagsama ng Diyos sa atin ay hindi naglilibre sa atin mula sa anumang hapdi sa buhay.

Ang pagsama ng Diyos sa atin ay hindi rin nagbibigay garantiya na hindi tayo daranas ng pagdududa sa kanyang pag-iral. Noong taong 2008 habang ako ay nasa Fraser Park dito sa aming lugar at nakaupo sa isang bench, nakadama ako ng isang matinding pakikibaka laban sa pagdududa tungkol sa pag-iral ng Diyos. Dahil sa aking pagbubulay sa mga pangyayari sa daigdig at sa mga kahirapang dinaranas ng maraming tao, naitanong ko sa aking sarili kung mayroon nga bang Diyos na umiiral. Ang aking isipan ay tila ba nakukumbinsi na na ang paniniwala sa Diyos ay isang kahibangan lamang. Ngunit pinaglabanan ko ang kaisipang iyon. Ako’y tumayo mula sa aking pagkakaupo ay lumakad sa gitna ng parke at tumingala sa langit at aking sinabi sa Diyos: “Lord, I choose to believe in you.” Matapos kong bigkasin ang mga katagang iyon ang puso’t ispan ko ay pumayapa. At ang karanasang iyon ang simula ng mas malalim kong kaugnayan sa Espiritu Santo. Pagkalipas ng ilang lingo, naranasan ko ang kapuspusan ng Espritu Santo sa aking buhay na hindi ko pa naranasan mula ng ako’y maging Cristiano. Makalipas ang ilang araw matapos ang aking karanasan sa Fraser Park na iyon, nabasa ko sa isang aklat na maging ang batikang Ebanghelista na si Billy Graham ay nakaranas din ng pagdududa sa Diyos subalit pinili rin niya ang maniwala at manalig sa Diyos. Si apostol Thomas din ay dumanas ng pagdududa sa Panginoong Jesu-Cristo. Kaya, ang pagsama ng Diyos sa atin ay hindi garantiya na hindi tayo daranas ng pagdududa sa kanya. Subalit kung dumanas man tayo nito, dapat natin itong pagalabanan at piliin ang manalig pa rin sa Diyos.

Sa kabila ng katotohanan at pangako na kasama natin ang Diyos, ang mga pangit at mapapait na karanasan ay hindi mawawala ngunit unti-unti itong napapagtagumpayan at ang epekto nito sa ating buhay ay unti-unting napapawi. Higit pa diyan, ang pagsama sa atin ng Diyos ay nangangahulugan na hindi niya tayo pababayaan. Maraming Cristiano ang may maling pang-unawa ukol sa katagang “hindi tayo pababayaan ng Diyos.” Marami ang nag-iisip na ang ibig sabihin nito ay hindi tayo daranas ng sakuna, kahirapan, pagdurusa, sakit, aksidente, etc. Mali ang ganitong pang-unawa ukol sa katagang “hindi tayo pababayaan ng Diyos.” Ang ibig sabihin ng katagang ito ay sasamahan tayo ng Diyos sa gitna ng mga hapdi, kahirapan, sakuna, sakit, etc. Ang biyaya ng Diyos ay sapat sa atin sa bawat usad ng ating buhay. Ang Diyos ay mayroon laging nakalaan na biyaya na siyang sasama sa atin sa anumang karanasan mayroon tayo ngayon. Hindi tayo libre mula sa mga pangit na pangyayari sa mundong ito kung paano ang Panginoong Jesu-Cristo, ang mga apostol, at ang mga unang Cristiano ay hindi nalibre mula sa pagdurusa na dinanas nila noong kanilang kapanahunan. Subalit kung paano naging sagana ang biyaya ng Diyos na nagbigay lakas sa kanila upang harapin ang lahat ng pagdurusa at hapdi sa kanilang buhay, gayun din naman, ang biyaya ng Diyos ay laging sagana para sa atin upang tulungan tayong harapin ang mga bagyo sa ating buhay. Sa ganitong paraan tayo hindi pinababayaan ng Diyos at sa ganito ring paraan kasama natin ang Diyos.

Dahil ang Immanuel ay isinilang na at dahil dito ang Diyos ay kasama natin, ito’y nagbibigay rin ng paanyaya na kilalanin natin ng lubos ang Diyos. Ang pagsama ng Diyos sa atin ay hindi lamang ukol sa kung anong mga blessings ang maaari nating matanggap mula sa kanya. Hindi lamang tayo dapat mag-focus doon sa katotohanan na hindi niya tayo pababayaan, kundi sa halip ang katotohanan na siya ay kasama natin ay maging isang opportunity na kilalanin natin siya ng lubusan. Kaya nga ang pagparito ng Messias ay isang paanyaya sa atin na makilala pa natin ang Diyos ng lubusan.

Gayun din, dahil ang pangalang “Immanuel” ay nagsasaad ng pagiging kasama natin ang Diyos, dapat lamang na talagang isama natin ang Diyos sa bawat bahagi ng ating buhay. Sa pagpili ng mapapangasawa, sa pagpili ng trabaho, sa ating paglalakad, sa ating kalungkutan, sa ating kasiyahan, sa ating kabiguan, sa ating tagumpay, sa lahat ng mga ito at sa marami pang bagay at gawain natin sa buhay ating isama ang Diyos sa lahat ng ito.

Ito ang hindi natin dapat na malimutan pagkatapos ng Pasko, na ang Diyos ay kasama natin sa anumang oras at saan mang lugar at siya ay laging nariyan upang tayo ay samahan anuman ang ating kinakaharap sa buhay.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s